سخنى درباره توحيد در عبادت عبادت ، در لغت به معناى نرمش و فروتنى است « 1 » و عبادت خدا ، به معناى فروتنى و خضوع در برابر اوست . توحيد در عبادت ، در قرآن و روايات اسلامى در دو معنا به كار مىرود : 1 . اطاعت از خداى يگانه و ترك پرستش غير او ، مانند اين آيه : " وَ لَقَدْ بَعَثْنَا فِى كُلّ أُمَّةٍ رَّسُولًا أَنِ اعْبُدُواْ اللَّهَ وَ اجْتَنِبُواْ الطَّغُوتَ . « 2 » و در هر امّتى فرستاده‌اى برانگيختيم كه : خدا را بپرستيد و از طاغوت بپرهيزيد " . و نيز : " وَ الَّذِينَ اجْتَنَبُواْ الطَّغُوتَ أَن يَعْبُدُوهَا وَ أَنَابُواْ إِلَى اللَّهِ لَهُمُ الْبُشْرَى . « 3 » و مژده باد آنان را كه از پرستش طاغوت پرهيز كردند و به سوى خدا باز گشتند ! " . اين معنا از توحيد در عبادت ، همان توحيد در اطاعت است كه پيش از اين

--> ( 1 ) عَبَدَ ، دو ريشه دارد كه گويا از نظر معنا ، متضادّند . يكى از اين دو بر نرمى و خاكسارى و كُرنش و پرستش ، و ديگرى بر شدّت و تندى و قوّت و صلابت ، دلالت مىكند ( معجم مقاييس اللغة : ج 4 ص 205 ) . ( 2 ) نحل : آيه 36 . ( 3 ) زمر : آيه 17 .